شرکت کنندگان اصلی در مورد تحقیقات کیفیت آزمایشگاه، دولت های فدرال و ایالتی و جامعه حرفه ای آزمایشگاهی است. بطور خلاصه، نقش های آنها به صورت زیر است:
-دولت فدرال- تمام آزمایشگاههای که آزمایشاتی را بر روی نمونه های حاصل از انسانها و برای هدف ارائه اطلاعات برای تشخیص، پیشگیری و درمان بیماری انجام می دهند، در ذیل اصلاحیه های بهبود آزمایشگاه بالینی (CLIA) قرار می گیرند. این بدان معنی است که اگر پزشک شما بخواهد تا یک آزمایش خون یا آنالیز ادرار را انجام دهد یا نمونه مدفوع یا مایع خلط سینه بخواهد، در این صورت CLIA بر نحوه نمونه گیری و نحوه انجام این آزمایشات اثرگذار خواهد بود.
اصلاحیه های CLIA که در سال 1988 توسط کنگره تصویب شده، برای تضمین دقت، اعتبار و زمانبندی نتایج آزمایش بیمار مورد پذیرش قرار گرفت. CLIA آزمایشات ایالت های آمریکا را پوشش می دهد و هر آزمایشگاه بالینی در کشور باید مجوزی را دریافت کند که پیچیدگی آزمایشاتی را که هر آزمایشگاه خاص آن را انجام میدهد، تعریف و مشخص می کند.
-دولت ایالتی- ایالت های مختلف دارای الزاماتی هستند که معادل یا دقیق تر از موارد مقررات CLIA است. در این موارد، ایالت و نه دولت فدرال، مسئولیت اولیه برای اشتباه در رویه های آزمایشگاهها را برعهده می گیرد. این وضعتی تنها بعد از تعیین الزامات ایالتی توسط مراکز خدمات مراقبت پزشکی و بیمه های پزشکی (CMS) که معادل یا دقیق تر از الزامات CLIA است، می تواند رخ دهد.
-سازمان های حرفه ای آزمایشگاه- مشخص ترین خط دفاعی برای نتایج دقیق، مقررات فدرال است اما مبنای این سیستم مقرراتی، سیستم های داوطلبانه توسعه یافته توسط سازمان های آزمایشگاهها و متخصصین آنهاست.
دو سازمان حرفه ای آزمایشگاهها یعنی کالج آمریکایی آسیب شناسان (CAP) و کمیسیون مشترک، دارای برنامه اعتبارسنجی دقیق و داوطلبانه برای آزمایشگاهها از چند سال قبل از الزام دولت بوده اند. امروزه هر دوی این سازمان ها برنامه اعتبارسنجی معتبری را ارائه می کنند. سازمان های دیگر مثل موسسه استانداردهای ملی آزمایشگاه  (CLSI) که یک سازمان جهانی و توسعه دهنده معیارها می باشد، در بهبود آزمایشات پزشکی از طریق توسعه و بررسی استانداردها، اصول راهنما و بهترین رویه ها مشارکت داشته اند.

برای اطمینان از پیروی آزمایشگاهها از الزامات CLIA، قوانین ایالتی و یا قوانین سازمان های حرفه ای برای تایید صلاحیت و اعتبار آنها، آزمایشگاهها نیز باید هر دو سال یکبار تحت بررسی قرار بگیرند. چند حوزه مهم بازرسی در مورد مدیریت، آموزش پرسنل و الزامات مهارتی، بررسی مهارت، بهبود عملکرد و الزامات کنترل کیفی است. برای بیشتر موارد، این بازرسی ها بصورت اتفاقی انجام می شود تا هر گونه فرصت برای شانه خالی کردن از این رویه های نطارتی از آزمایشگاهها سلب شود. بازرسی های اتفاقی تضمین می کنند که آزمایشگاه در وضعیت آمادگی مستمر برای ارائه مراقبت های ایمن و کیفی از تمامی بیماران است.
-الزامات تحصیلی و آموزشی- نقش های زیادی در یک آزمایشگاه وجود دارد که باید پر شوند و هر دوی سیستم های داوطلبانه و مقررات فدرال در مورد الزامات تحصیلی برای پرسنل آزمایشگاه مثل حداقل مدرک تحصیلی که فرد باید برای انجام هر آزمایش داشته باشد، را برشمرده اند. علاوه برآن، پرسنل آزمایشگاه باید برای حرفه خود تاییدیه داشته باشند که این از طریق تکمیل موفقیت آمیز و گذراندن آزمون ملی انجام می شود. برخی از مقررات ایالتی و فدرال نیز پرسنل آزمایشگاه را ملزم به تحصیلات مستمر می کنند. (برای اطلاعات بیشتر در مورد پرسنل آزمایشگاه، نقش های مختلف آنها و الزامات تحصیلی به مقاله هر کس چه نقشی در آزمایشگاه دارد، مراجعه کنید.)
-بررسی مهارت- آزمایشگاههایی که انواع آزمایشات معمول یک آزمایشگاه بیمارستان را انجام می دهند، در برنامه بررسی مهارت (PT) شرکت می کنند. برای این برنامه، یک نماینده خارجی مورد تایید دولت فدرال، صحت نتایج آزمایش را با ارسال نمونه ها برای آنالیز، بررسی می کند. نماینده خارجی مقادیر مواد یا مواد مورد تجزیه که در نمونه ها وجود دارد-برای مثال مقدار سدیم- را می داند اما آزمایشگاه از آن بی خبر است. PT شامل نمونه هایی برای هر حوزه تخصصی و فوق تخصصی در آزمایشگاه مجری آزمایش است. آزمایشگاه باید نمونه ها را به همان شیوه ای که نمونه های بیماران را بررسی می کند، مورد آنالیز قرار دهد. نماینده خارجی از PT برای درجه بندی دقت آزمایشگاه استفاده می کند. بازرسان آزمایشگاه تایید می کنند که آزمایشگاه دارای نمره قابل قبول در یک برنامه تایید شده PT است.
-کنترل کیفیت- برای تضمین کیفیت نتایج، آزمایشگاههای بالینی، نمونه های "کنترل" را همراه با نمونه های بیمار، مورد بررسی قرار می دهند. متخصصین آزمایشگاه می دانند که این نمونه های کنترل حاوی چه موادی هستند، بنابراین این نمونه یک حالت بررسی کلی را در فرآیند آنالیز ارائه می کنند که در بسیاری از موارد توسط ابزار خودکاری به نام آنالیزور انجام می شود. نمونه های کنترل حاوی غلظت های بالا و پایین مواد مورد تجزیه برای اندازه گیری هستند تا از این مورد اطمینان حاصل کنند که آنالیزور در غلظت های مختلف نمونه های بیماران به درستی عمل می کند. اگر نتایج متفاوت از مقادیر شناخته شده باشد، متخصصین آزمایشگاه می دانند که مشکلی وجود دارد. مشکل مشخص شده باید از گزارش آزمایش بیمار، تصحیح شود. بازرسان آزمایشگاه همچنین این موارد را در طی ارزیابی های خود بررسی می کنند.
-اهداف ملی ایمنی بیمار- اهداف موجب مشخص شدن بخش های مشکل زا در آزمایشگاه می شوند و شواهد و راه حل های تخصصی را برای این مشکلات ارائه می کنند. هدف از این اهداف ملی ایمنی بیمار، پیشبرد پیشرفت های خاص در ایمنی بیمار است. برای مثال، تشخیص صحیح بیمار یکی از اهدافی است که باید در طی جمع آوری نمونه، آنالیز و گزارش نتیجه رعایت شود.

مقررات CLIA یک "حوزه تخصصی از نقش ها" را ایجاد کرده اند که در آن همه آزمایشگاهها باید معیارهای مناسب رقابت با هم را باید برآورده کنند. با این حال، کیفیت خدمات در بین آزمایشگاهها متفاوت است. برای تضمین دریافت بهترین خدمات کیفی، اقداماتی وجود دارد که شما باید آنها را برای خود بررسی کنید.
-اولین بررسی، نوع آزمایشگاهی است که نمونه شما را آزمایش خواهد کرد. بیشتر آزمایشگاههای مطب پزشکان فقط آزمایشات ساده ای را انجام می دهند. این موارد را آزمایشات متغیر می نامند زیرا آنها از استانداردهای دقیق اعمال شده برای آزمایشات پیچیده در آزمایشگاههای بزرگ و مجهز معاف هستند. هیچ گونه الزام تحصیلی یا آموزشی برای پرسنل آزمایشگاههای مطب پزشک وجود ندارد، بنابراین از پزشک خود درباره صلاحیت های پرسنل آزمایشگاه سوال کنید. همچنین در مورد شرکت آزمایشگاه در برنامه های آموزشی یا بررسی کیفی خارج از آزمایشگاه سوال کنید.
-الزام اصلی برای مطب پزشکان که تنها آزمایشات ساده ای را انجام می دهند اینست که آنها از دستورات تولید کننده آزمایش تبعیت کنند، اما تحقیقات دپارتمان خدمات انسانی و سلامت آمریکا به این نتیجه رسید که تقریبا نیمی از آنها در این مورد موفق نبوده اند. آیا فردی که آزمایش شما را انجام می دهد، در مورد روش های تعیین شده توضیحی ارائه می کند؟ آیا آزمایشگاه از روش های مناسب نمونه گیری و انتقال استفاده می کند (برای مثال آیا نمونه شما با اسم شما در حضور خودتان مشخص شده است)؟
-اگر آزمایشات شما توسط آزمایشگاه بزرگتر و پیچیده تر انجام شود، بدون شک ذیل الزامات اعتبارسنجی CLIA قرار خواهد گرفت، اما شما ممکن است درباره کیفیت آن بخواهید مطمئن شوید. از پزشک خود درباره ملاحظات مرتبط با انتخاب آزمایشگاه بپرسید. چه معیارهایی پزشک شما استفاده می کند؟ چه مدت است که پزشک شما با این آزمایشگاه در ارتباط است؟ چگونه پزشک شما از دقت نتایج آزمایش مطمئن می شود؟
-خود فرآیند جمع آوری نمونه باید نشانه هایی را درپی داشته باشد: آیا نمونه به درستی با اسم شما معین شد؟ آیا دستورالعمل مشخص و کافی در مورد نمونه گیری به شما ارائه شد؟ در زمان خون گیری، شما می توانید قبل از انتقال نمونه ها، شیشه های آزمایشی حاوی نمونه های خون را ببینید. از این طریق شما می توانید مطمئن شوید که اطلاعات شما در ظرف آزمایشی صحیحی است. فردی که نمونه شما را می گیرد باید همیشه هویت شما را تایید کند. بدین دلیل است که حتی اگر آنها شما را بشناسند، ممکن است از شما برای تاییدیه، نام و تاریخ تولد شما را بپرسند.
-آیا پزشک شما از وضعیت اعتبارسنجی آزمایشگاه آگاه است؟ بدلیل اینکه آزمایشگاهها به دقت کنترل می شوند، اگر تمایل به بررسی تاییدیه و مجوز آزمایشگاه را داشته باشید، می توانید خودتان با بررسی وبسایت های مختلف به اطلاعاتی دست یابید. مراکز خدمات مراقبت پزشکی و بیمه درمانی آمریکا، لیستی از آزمایشگاههای مورد تایید و نیز مواردی که دارای مشکلاتی هستند را ارائه کرده است. از طریق لینک های بخش محتوای مرتبط (Related Content) در زیر، شما می توانید آژانس های بازرسی و تاییدیه مجوزها را که اطلاعاتی در مورد آزمایشگاه شما دارند، پیدا کنید.