برای کمک به تشخیص هپاتیت خودایمن و تمایز آن از سایر علل آسیب کبدی
Smooth Muscle Antibody (SMA) and F-actin Antibody.
آنتی بادی ماهیچه صاف (SMA) و آنتی بادی F-اکتین
هنگامی که مبتلا به هپاتیتی هستید که پزشک مشکوک است که احتمالاً بعلت یک فرایند مرتبط با خودایمنی باشد
-
این آزمایش در چه مواردی کاربرد دارد؟
آنتی بادی ماهیچه صاف (SMA) یا اکتین، در اصل همراه با تست های آنتی بادی های ضدهسته ای (ANA) و آنتی بادی نوع 1 میکروزومال کبد کلیه (LKM-1) برای کمک به تشخیص هپاتیت خودایمن و برای تمایز بین دو نوع اصلی هپاتیت خودایمن، نوع 1و نوع 2 درخواست داده می شوند.
-
این آزمایش در چه زمانی درخواست داده میشود؟
آزمایش SMA (یا آنتی بادی اکتین)، ANA و ندرتاً LKM1، زمانی درخواست می شوند که پزشک مشکوک شود که فرد دارای هپاتیت خودایمن است. اینها معمولاً وقتی درخواست می شوند که فرد نشانه هایی مانند خستگی و زردی همراه با یافته های غیرطبیعی را در تست های روتین کبدی مانند آسپارتات آمینوترنسفراز (AST) و یا بیلی روبین نشان میدهد.
این تست های اتوآنتی بادی ممکن است همراه با سایر تست ها، زمانی درخواست شود که پزشک در حال ارزیابی بیماری کبدی بوده و میخواهد بین انواع علل آسیب کبدی، از قبیل عفونت های ویروسی، داروها، سوء مصرف الکل، توکسین ها، اختلالات ژنتیکی، بیماری های متابولیک و اختلالات خودایمن تمایز برقرار کند.
-
نتایج این آزمایش چگونه تفسیر میشود؟
افزایش قابل ملاحظه در تیتر خونی SMA یا آنتی بادی اکتین و یا ANA معمولاً مرتبط با هپاتیت خودایمن نوع 1 می باشد. افزایش کم در SMA یا آنتی بادی اکتین ممکن است در حداکثر 50% بیماران مبتلا به کلانژیت صفراوی اولیه (PBC) مشاهده شود. اتوآنتی بادی SMA همچنین ممکن است در سایر عوراض مانند منونوکلئوزیس عفونی، هپاتیت C و برخی از سرطان ها یافت شود.
نتیجه منفی در تست SMA یا آنتی بادی اکتین و افزایش تیتر LKM1 ممکن است نشاندهنده هپاتیت نوع 2 باشد. نوع2 در ایالات متحده غیرشایع است.
اگر تست SMA یا آنتی بادی اکتین یا سایر آزمایشات منفی باشند، پس نشانه ها و آسیب کبدی احتمالاً بعلت عللی بغیر از هپاتیت خودایمن هستند.
-
آیا اطلاعات بیشتری برای بیمار مورد نیاز است؟
تیترهای SMA ممکن است در بچه ها و افراد دارای نقص در سیستم ایمنی، پائین تر باشند. سطوح ممکن است در طول دوره بیماری تغییر کرده و ارتباط نزدیکی با شدت نشانه های خودایمنی یا پیش آگاهی فرد نداشته باشند.
وجود SMA، آنتی بادی های F-اکتین و ANA قویاً نشاندهنده هپاتیت خودایمن می باشند، اما تشخیصی نیستند. زمانی که غلظت های جشمگیری از هر دو وجود داشته باشد و پزشک مشکوک به هپاتیت خودایمن شود، سپس ممکن است برای گشتن به دنبال علائم شاخص آسیب و زخم بافت کبدی، بیوپسی از کبد انجام شود.
-
آیا آنتی بادی ماهیچه صاف (SMA) برطرف خواهد شد؟
اگر بعلت یک عارضه موقتی مانند منونوکلئوزیس عفونی باشد، ممکن است با برطرف شدن بیماری، SMA تا زیر سطوح قابل تشخیص پائین بیاید. اگر SMA بعلت هپاتیت خودایمن تولید شده باشد، در تمام زندگی فرد حضور خواهد داشت، با وجود آنکه ممکن است سطوح در طول زمان تغییر کنند.
-
ممکن است که بیش از یک علت برای هپاتیت وجود داشته باشد؟
بله. بعنوان مثال، هپاتیت خودایمن میتواند به طور همزمان با یک هپاتیت ویروسی مانند هپاتیت B یا هپاتیت C وجود داشته باشد و ممکن است بر اثر آسیب کبدی ایجاد شده بوسیله سوء مصرف الکل، تشدید شود. از آنجائیکه درمان هپاتیت به علت بستگی دارد، دانستن عامل زمینه ای بیماری شما توسط پزشک، بسیار مهم می باشد.
-
سرعت پیشرفت هپاتیت خودایمن چقدر است؟
پیش بینی دوره و شدت هپاتیت خودایمن مشکل می باشد. ممکن است حاد یا مزمن باشد. برخی از مردم برای سال ها بدون نشانه بوده یا نشانه های کمی را بروز می دهند و زمانی تشخیص داده می شوند که تست های روتین کبدی غیرطبیعی باشند. برای کسب اطلاعات بیشتر، با پزشک خود مشورت کرده و لینک های منابع دیگر را در بخش صفحات مرتبط ببینید.