کشت، آزمایشی است که گاها برای شناسایی عفونت ها استفاده می شود. آن شامل نمونه گیری از ناحیه عفونت و آغشته کردن نمونه با مواد مغذی جامد یا مایع (مثل آگار، ژلاتین) به منظور رشد میکروارگانیسم هایی مثل باکتریها یا قارچها است که ممکن است در نمونه وجود داشته باشند.
کشت را می توان بر روی نمونه های مختلف بدن شامل خون، ادرار، مدفوع، مایع خلط سینه و چرک از زخم انجام داد. روش های نمونه گیری وابسته به محل عفونت و نوع نمونه مورد جمع آوری است. تصویر مشخص شده در اینجا نشانگر یک کشت گلو است که ابزار نمونه گیر به پشت گلو کشیده می شود تا نمونه ای برای کشت گرفته شود.

بعد از انجام نمونه گیری، ابزار آزمایشی در داخل یک شیشه انتقال قرار داده می شود تا از آلوده شدن یا خشک شدن پیشگیری شود، و سپس علامت گذاری می شود. در بسیاری از موقعیت ها، این برچسب ممکن است از قبل با نام بیمار و شماره شناسایی اختصاصی بیمار آماده شده یا با آن اطلاعات بارکد شده باشد.

بعد از اینکه نمونه مشخص شد، به آزمایشگاه محل سیستم اطلاعاتی منتقل می شود. به محض رسیدن به آزمایشگاه که ممکن است دور یا نزدیک باشد، نمونه در سیستم ردیابی آزمایشگاه ثبت و ضبط می شود. برچسب نمونه شامل تمام اطلاعات ضروری برای تضمین انطباق نمونه با فرد صحیح است. اغلب، یک درخواست کتبی یا الکترونیکی از نام و آدرس پزشک (علاوه بر اطلاعات بیمار) به همراه نمونه ارسال می شود تا بتوان نتایج را به آدرس صحیح فرستاد.

در آزمایشگاه، متخصص آزمایشگاهی این نمونه را به محیط مغذی (مثل صفحه آگار خون) منتقل می کند که موجب رشد باکتریها خواهد شد. در شکل بالا، ابزار آزمایشی به آرامی بر روی سطح آگار کشیده می شود.

نمونه ظرف آگار در یک محیط رشد قرار داده می شود که یک محفظه ای است که دارای دمای حرارتی ثابت مثل دمای بدن بوده و درصد مشخصی از کربن دی اکسید را دارا می باشد که برای رشد باکتری ها مساعد است. کشت نمونه گلو اغلب به مدت 18 تا 24 ساعت در این محفظه رشد باقی می ماند تا زمان مناسبی برای باکتری های احتمالی جهت رشد وجود داشته باشد.