در حالیکه هر کسی ممکن است موافق این موضوع باشد که بهبود مراقبت بهداشتی و سلامت بیمار اهداف ارزشمندی هستند، باید راهی برای سنجش پیشرفت در رسیدن به آنها وجود داشته باشد. علوم پزشکی به ارزیابی پیامدهای بهداشت و سلامت بعنوان ابزاری جهت تعیین اثربخشی آزمایشات، شیوه ها یا درمان های پزشکی پرداخته است..

اما حقیقتاً منظور ما از "پیامدهای سلامت" چیست؟ هدف نهایی پزشکی، کمک به افراد بیمار جهت بهتر شدن و یاری رساندن به افراد سالم در پیشگیری از بیماری، ضمن اینکه بر اساس همان سوگند نامه بقراط که دانشجویان پزشکی قرائت می کنند، "بدون آسیب" می باشد. بیماری یا سلامت، بقا یا مرگ از یک بیماری مثالهایی از این پیامدها هستند، اما عوارض جانبی درمان ها نیز وجود دارند. "پیامدهای سلامت" نتیجه نهایی یا پیامد اقدام انجام شده جهت پیشگیری، مدیریت یا معالجه بیماری را تشریح می نمایند. ارزیابی پیامدهای سلامت و بهداشت یک پرسش اساسی را می پرسد: "آیا شما نسبت به پیش از انجام مداخلات پزشکی بهتر شده اید؟

بهبود پیامدهای سلامت از طریق پزشکی آزمایشگاهی با استفاده مناسب از آزمایشات حاصل می شود. تست های آزمایشگاهی باید اطلاعاتی را فراهم کنند که می تواند پیامدهای یک فرد را بهبود ببخشد. با این حال گاها ً  شواهد همیشه درباره اینکه کدام آزمایشات یا دفعات انجام آزمایش، پیامدهای سلامت را بهبود می بخشند، بویژه در استفاده از تست های غربالگری به منظور پیشگیری از بیماری، قطعی نمی باشند. [ مثال زیر با عنوان "زمانیکه کمبود شواهد یا اجماع نظر، بیشتر بر تصمیم گیری آگاهانه تأکید می کند" را ببینید] حتی با صلاحیت ترین سازمانها همیشه با عناصر مراقبت های پیشگیرانه مانند مناسبترین سن برای شروع غربالگری های دوره ای یا اینکه غربالگری ها هرچند وقت یکبار باید تکرار شوند، موافق نیستند. در برخی موارد، اجماعی در مورد اینکه آیا همراه با یک آزمایش خاص، غربالگری باید انجام شود هیچ اجماع نظری وجود ندارد.

پیامدهای سلامت حداقل تا بخشی به اطمینان از این موضوع متکی هستند که تست های آزمایشگاهی تا حدامکان دقیق، حساس و اختصاصی بوده و به اندازه مناسب در دسترس هستند. با این حال، باید توجه کرد که پیامدهای سلامت همچنین به تصمیمی که پزشک و بیمار با در نظر گرفتن اطلاعات فراهم شده از نتایج آزمایش اتخاذ می نمایند نیز بستگی دارد. اقدام یا گاهی عدم اقدام در پی نتایج آزمایشات می توانند اثر قابل توجهی بر سلامت بیمار و کیفیت مراقبتهای دریافتی داشته باشند.

بسته به شرایط، تصمیم گیری در مورد آزمایش برپایه اولویت های شما ممکن است تعریف پیامدهای سلامت را از نه تنها پزشکی "چیزی که شما را بهتر می کند" تا پزشکی "چیزی که باعث می شود تا شما احساس بهتری داشته باشید" بسط و گسترش دهد. درحالیکه آن چیزی که باعث می شود تا شما احساس بهتری داشته باشید ممکن است لزوماً وضعیت سلامتی شما را بهبود نبخشد، بعنوان مثال، ممکن است کیفیت زندگی تان را از طریق کاهش اضطراب، بهبود بخشیده و توانایی شما را در لذت بردن از خود افزایش دهد. از اینرو، مراقبت های بیمار محور می توانند سلامتی شما بعلاوه احساسی که شما نسبت به مراقبت های خود دارید را بهبود بخشند. [مثال زیر را مشاهده نمایید "زمانیکه انتخاب بیمار نسبت به منافع اثبات شده آزمایش دارای اهمیت می شود"]

دانش پزشکی با چنان سرعت متحیر کننده ای در حال افزایش - و تغییر - است که پزشکان، پرستاران، دستیاران پزشکی و دیگر متخصصین بهداشت و سلامت دریافته اند که به روش های جدیدی برای مواجهه با این حجم زیاد اطلاعات نیاز دارند. آزمایشات، داروها، شیوه ها و درمانهای نوین همیشه در حال توسعه هستند که در آزمون های بالینی به نتیجه رسیده و به بازار معرفی می شوند. تحقیقات مکرراً همراه با داده های جدید منتشر می شوند که نظرات و باورهای پیشین تثبیت شده را پشتیبانی کرده یا اصلاح می کنند و گاهی اوقات منجر به تغییرات چشمگیر در مراقبت هایی می شوند که شما دریافت می کنید.

پزشکی بر پایه شواهد (EBM)، یک رویکرد قاعده مند برای کمک به دست اندرکاران مراقبت های بهداشتی جهت کنترل دانشی که همراه با انفجار اطلاعاتی می آید و بکارگیری آن در اعمال روزانه شان است. EBM به تشخیص اینکه کدام داده علمی از بهترین پیامدهای بهداشتی و سلامتی حمایت می کنند، کمک می نماید. این امر منجر به ایجاد دستورالعملهای اجرایی با هدف ارائه پیامدهای بهتر در تعداد موارد بیشتری می شود. در پزشکی آزمایشگاهی، EBM راهنماهایی را فراهم می کند که دست اندرکاران مراقبتهای بهداشتی را قادر به بهینه سازی انتخاب آزمایشات برای غربالگری، تشخیص و مدیریت انواعی از شرایط پزشکی می کند.

از آنجاییکه پزشکی بر پایه شواهد (EBM) در درجه اول به تحقیقاتی که پیامدهای بهداشتی را برای یک جمعیت مشخص بررسی می نمایند متکی می باشد، تاحدی با مراقبت های فردی یا شخصی شده مغایرت دارد. بهترین اعمالی که در نتیجه EBM پدید می آیند، در طبع خود تا حد امکان برای بکارگیری در بیشترین تعداد مردم، استاندارد سازی شده اند. تحلیل های پیچیده از اینکه چگونه یک آزمایش خاص بر پیامدهای سلامت یک جمعیت مشخص تأثیر می گذارد، به دانشمندان اجازه می دهد تا دستورالعمل هایی را ایجاد کنند که استانداردهای عملی را پدید می آورند که با احتمال بالایی منتهی به پیامدهای مطلوبی برای اکثریت عمده جمعیت کل می شوند. شوربختانه، این دستورالعمل ها همیشه توانایی در نظر گرفتن شرایطی که اختصاصی بیمار هستند، را ندارند. به این علت است که مهارت و تجربه پزشک در تفسیر دستورالعمل ها لازم بوده و اینکه برای شما به عنوان بیمار، درک مراقبت های خود و مشارکت در آنها مهم می باشد.

بتازگی متخصصین پزشکی دریافته اند که ملاحظات بیمار بر پیامدها تأثیر می گذارد. در نتیجه، در برخی بخش های مراقبت های بهداشت و سلامت، تأکید فراینده ای بر گنجاندن اولویت ها، نیازها و ارزش های بیمار بعنوان بخشی از استانداردهای مراقبت های پزشکی، گذاشته می شود [بخش "هنگامی که شواهد قوی با اولویت های بیمار همگام هستند" را ببینید].

در نیمه اول قرن بیستم، پزشکی آنچنان بیمار محوربود که پزشک شما درباره سابقه پزشکی تان و گاهی حتی سوابق پزشکی والدین و پدر و مادربزرگ شما اطلاع داشت. این قضیه امروزه متفاوت است؛ در اغلب اوقات، شما باید به یک درمانگاه یا مرکز پزشکی مراجه کنید که در آنجا توسط اولین پزشک در دسترس معاینه می شوید، صرف نظر از اینکه آن پزشک با شما و سابقه شما آشنایی دارد یا خیر. حتی اگر شما توسط پزشک روتین خود ویزیت شدید، هیچ تضمینی وجود ندارد که او کاملاً در جریان وضعیت سلامتی شما باشد.

در طول سال ها، تغییرات بسیاری در بهداشت و درمان رخ داده است و یکی از بزرگترین این تحولات، نقش رو به تکامل بیمار در این رابطه پزشک بیمار بوده است. در حالیکه این رابطه جدید فرصتی را برای شما پدید می آورد که به عنوان یک مشارکت کننده فعال در مراقبت های خود حضور داشته باشید، همچنین در بردارنده مسئولیت بیشتری بر دوش شما می باشد و از شما می خواهد که درباره سابقه سلامت خود بیشتر اطلاعات داشته باشید، در سؤال پرسیدن قاطع تر بوده و وقتی پای مراقبت های شما در میان است در تشریح اولویت های خود روراست تر باشید.

این نقش جدید در حوزه های بهداشت و درمان بعنوان "مراقبت های بیمار محور" شناخته شده است. بر اساس مؤسسه پزشکی (IOM)، مراقبت های بیمار محور به معنی "فراهم کردن مراقبتی است که احترام آمیز و پاسخگوی اولویت ها، نیازها و ارزش های هر بیمار واحد بوده و تضمین کنند که ارزش های بیمار هدایت کننده همه تصمیمات بالینی می باشند." معنی آن برای شما بعنوان یک بیمار این است که زمانی که شما کاملاً در مراقبت های خود مشارکت دارید، می توانید گفتگوی صریح و آگاه کننده ای با پزشک خود داشته و با توجه به مراقبت های خود در تصمیمات دخالت بیشتری داشته باشید.

می توانید از پزشک خود انتظار داشته باشید که مطابق با آخرین دستورالعمل های بر پایه شواهد به شما توصیه دهد و برای درک تفسیر آن برای مراقبت های شخصی به شما کمک نماید. شما در مقابل، میتوانید با آمادگی برای سؤال پرسیدن زمانی که چیزی را درک نمی کنید و با توجه به تشخیص و درمان و کیفیت زندگی خود، می خواهید نگرانی ها و امیدهای خود را به بحث بگذارید، می توانید مشارکت کاملی داشته باشید. با یافتن تعادل صحیح بین دستورالعمل های بر پایه شواهد و ارزش های شخصی خود، شما و پزشک تان می توانید مراقبت هایی را که برای رسیدن به بهترین پیامد سلامت نیاز دارید، مشخص کنید.

بیشتر مردم با این امر هم نظر هستند که نوآوری های فن آوری در ابتدا منجر به گام هایی بزرگ برای کمک به افراد بیمار برای بهتر شدن و پیشگیری از بیماری شده اند. EBM، استفاده از آن شیوه هایی را که نشان داده شده دارای بیشترین مزیت برای اکثریت بیماران هستند ترغیب می کند و مراقبت های بیمار محور در تلاش برای فراهم کردن بهترین مراقبت برای هر فرد، آن اعمال را غربال می کنند.

از اینرو، وقتی می گوئیم که بهداشت و درمان امروزه بیمار محور، بر پایه شواهد و متمرکز بر بهبود پیامدهای سلامت است، این به نوعی ما را شدیداً به فکر فرو برده و می گوییم، "خب، مگر تا بحال به این صورت نبوده است؟" تا حدی بله، اما با سیستم مراقبتی کمتر سازمان یافته و کمتر قاعده مند که اغلب محدود به تجربه پزشکان واحد بوده و از تحلیل علمی بهترین اعمال، منفعتی نداشته است.

مهم است در ذهن داشته باشیم که جدیدترین حوزه های پزشکی مدرن که ما در اینجا تعریف می کنیم و شامل پزشکی آزمایشگاهی، پرتو پزشکی (اشعه ایکس، MRI، غیره) و پزشکی دارویی هستند، هنوز جوان و در حال تکامل می باشند. پس از دهه ها رشد انفجاری و تأثیرات مثبت چشمگیر بر پیامدهای سلامت، دانشمندان حوزه پزشکی تازه آغاز به مدیریت مؤثر انفجار دانشی کرده اند، که کسب نموده اند.

با تبدیل شدن پزشکی به بخشی روتین تر و در برخی موارد پرهزینه تر از زندگی روزمره ما، جامعه پزشکی دارای حتی انگیزه بیشتری برای استاندارد کردن دروسی که فرا گرفته اند و بکارگیری آن بهترین اعمال برای هر بیمار واحد شده اند. EBM (پزشکی بر پایه شواهد) و بیمار محور بودن دو معیار مورد استفاده توسط محافل پزشکی برای سنجش ارزش مراقبت های پزشکی نظیر آزمایشات و درمان و بررسی تأثیر آنها در ارتقای پیامدهای سلامت می باشند.

از برخی جنبه ها، EBM و مراقبت های بیمار محور نماینده دو انتهای یک طیف هستند. ضرورت دارد که شما و پزشک تان، متعادل کردن EBM را با مراقبت های بیمار محور بیاموزید. گفتگویی که شما با پزشک خود دارید باید گزینه ها را بر مبنای دستورالعمل های استاندارد شده  و مزایا و مضرات اثبات شده ارزیابی کرده و همچنین هر چیزی را از سوابق شخصی و پزشکی شما تا دیدگاه های فلسفی و مذهبی، پیش زمینه های فرهنگی، تحمل شخصی خطرات و شرایط خاصی که در آنها شما تصمیمات خود را اتخاذ می کنید، مدنظر قرار دهد. برای کمک به شرح این مفاهیم، ما نمونه های متعددی از دنیای حقیقی تست های آزمایشگاهی را در امتداد این طیف در بخش زیر جمع آوری کرده ایم، طیف مراقبت ها

صرف نظر از وضعیت های خاص، بیمارانی که درباره سلامتی خود و تصمیمات مرتبطی که با آن مواجه می شوند، آگاهی خوبی داشته و آموزش دیده اند، دارای مزیت در تضمین این می باشند که اولویت ها برای ارتقای پیامدهای سلامت شخصی آنها متعادل شده اند. هر چند، توضیحاتی که در اینجا ارائه شده اند بر اساس قدرت شواهد متفاوت می باشند، در هر مورد، فرصت برای دخالت بیمار ضروری است. علم پزشکی با حرکت رو به جلوتر، در تعیین دوره آزمایش و درمان بیماران نیاز بیشتری به آنها خواهد داشت.

هنگامی که آزمایشی درخواست داده می شود، حق شماست بدانید که چرا لازم است این آزمایش انجام شود، چگونه انجام می شود و پزشک انتظار دریافت چه اطلاعاتی را از آن دارد که همه اینها در مفهوم پزشکی بر پایه شواهد، ملاحظات بیمار محور و بهبود پیامدهای سلامتی شما می گنجند. اینجا تعدادی نمونه از پرسش هایی که ممکن است برای آغاز گفتگو بخواهید از پزشک خود بپرسید ارائه شده اند:

• شما انتظار دریافت چه اطلاعاتی را از این آزمایش دارید؟ این آزمایش چگونه می تواند دوره مراقبت های من را تغییر دهد؟
• خطرات و مزایای این آزمایش چه می باشند؟
• خطرات و مزایای عمل بر اساس نتایج چه می باشد (تحت درمان رفتن)؟
• شواهدی که از این غربالگری پشتیبانی می کنند چه بوده و چگونه با وضعیت من متناسب است؟
• لازم است که پیش از آزمایش از چه مواردی اطلاع داشته باشم یا انجام دهم؟
• در هنگام آزمایش و پس از آن چه اتفاقی می افتد؟
• نتایج نرمال چه می باشند؟ نتایج غیر عادی چه تفسیری دارند؟
• چه عواملی ممکن است بر نتایج تأثیر بگذارند؟
• رشته اقدامات احتمالی پس از آزمایش چه می باشند؟
• اگر نتایج نرمال نباشند، مراحل بعدی چگونه است؟

برای اینکه هنگام ویزیت پزشک فراموش نکنید که چه می خواستید بپرسید، پرسش های خود را پیش از رفتن یادداشت کنید. یا از پرسش های عمومی فهرست شده در بالا پرینت تهیه کنید.

برای ایجاد فهرستی از پرسش های اختصاصی برای وضعیت خود، آژانس تحقیقات سلامت و پرسش ساز کیفیتی را ببینید.

پزشک شما بهترین فرد برای پاسخ به پرسش های شماست. اهمیتی ندارد که پاسخ ها به چه میزان کوتاه ممکن است باشند، پرسش کردن از پزشک، دستیار پزشک یا پرستار احتمالاً اختصاصی ترین پاسخ برای وضعیت شما را فراهم می کند. پس از شنیدن پاسخ ها، می توانید جهت پیگیری و کسب جزئیات بیشتر از منابع اطلاعاتی منتشر شده، تصمیم گیری نمائید.

سازمان های بهداشت و سلامت پیشروی متعدد دارای منابعی بر وبسایت های خود می باشند که می توانند به شما برای تبدیل شدن به یک بیمار آگاه با توجه به وضعیت خاص تان و احساس راحتی بیشتر شما هنگام صحبت با پزشک، کمک کنند:

موسسات ملی سلامت: با پزشک خود صحبت کنید

انجمن قلب آمریکا: مراقبت های بهداشتی مصرف کنندگان

انجمن دیابت آمریکا: چه کسانی در تیم های مراقبت بهداشتی شما حضور دارند؟

انجمن سرطان آمریکا: پرسش هایی که باید از پزشک خود هنگام ابتلا به سرطان بپرسید؟

انجمن سرطان آمریکا: با پزشک خود صحبت کنید

NIH، مرکز ملی پزشکی مکمل و جایگزین: مصرف کننده آگاه باشید

سلامت نوجوانان از Nemours: با پزشک خود صحبت کنید

همانگونه که در بخش های پیشین اشاره شد، عوامل گوناگونی هستند که می توانند بر تصمیماتی که توسط شما و پزشک هایتان با توجه به نتیجه آزمایش اتخاذ می شوند تأثیر گذارند. به هیچ تصمیمی نمی توان به عنوان یک تصمیم صریح و قطعی نگاه کرد و عناصری که بر تصمیم گیری تأثیر می گذارند در رشته ای از احتمالات وجود دارند. متعادل کردن این تأثیرات بر اساس یک وضعیت موجود، می تواند اصل بهبود مراقبت های بهداشت و سلامت  باشد. سناریوهایی که در جدول زیر ارائه شده اند، برخی از این عوامل را توضیح داده و نمونه ای از راه های تصمیم گیری بر اساس نتایج آزمایشات را بررسی می کنند. آنها بر اساس سه دسته بندی عمومی در امتداد طیف مراقبت های بهداشتی فهرست شده اند.

برای توضیحات بیشتر درباره مثال های ارائه شده در زیر، بخش های زیر را باز کنید.

گاهی شواهد علمی فراوان بوده و پاسخ ها در مورد اینکه آیا آزمایش مفید می باشد یا خیر و آیا پروتوکل آزمایشی توصیه شده توسط جامعه پزشکی با نیازها و خواست های بیمار سازگار می باشد، نسبتاً آشکار و مشخص هستند.

شواهد علمی در طول چندین سال نشان داده است که دیابتی هایی که سطحی ثابت از قند خون را حفظ می کنند ("کنترل گلایسمی") عوارض کمتری را تجربه می نمایند. کنترل مناسب قند معمولاً به صورت A1c کمتر از 7% تعریف می شود. اخیراً شواهد، اهداف A1c فردی شده را در مقابل رویکرد میزان - متناسب - برای- همه پشتیبانی کرده اند. بیانیه ای که به صورت مشترک توسط انجمن دیابت آمریکا و انجمن مطالعات دیابت اروپا در سال 2012 منتشر شد از این رویکرد حمایت می کند. بویژه اینکه، این گروه ها به این نتیجه رسیده اند که دیابتی هایی که بتازگی تشخیص داده شده اند عموماً می توانند انجام کمتر A1c و کنترل سخت تر بر فند خون را تحمل نمایند. از طرف دیگر افرادی که سال ها این بیماری را داشته اند ممکن است نیاز به کنترل کمتر قند و انجام بیشتر آزمایشات A1c داشته باشند، بویژه اگر در معرض ریسک قند پائین خون باشند (هایپوگلایسمی). تنظیم اهداف متناسب با نیازهای فرد منجر به کنترل بهتر قند و بهبود ایجاب (رعایت دستورالعمل ها توسط بیمار) می شود. در این مورد، شخصی سازی آزمایش، تقسیر نتایج و تغییرات و اصلاحات متعاقب در درمان به صورت آشکارا، مراقبت های سلامت بر پایه شواهد همچنین از منظر بیمار را بهبود می بخشد.

تعداد زیادی از سازمان های بهداشت و درمان بزرگ توصیه می کنند که افراد 50 ساله و بالاتر برای سرطان روده بزرگ غربالگری شوند. به عنوان مثال، انجمن سرطان آمریکا، کارگروه خدمات پیشگیرانه و انجمن رادیولوژی آمریکا دستورالعمل هایی را دارند که از غربالگری سرطان کولون پشتیبانی می کنند. هرچند، توصیه ها در اینکه کدام آزمایش و چند وقت یکبار انجام شود ممکن است متفاوت باشند، این گروه ها دریافته اند که غربالگری وقوع این نوع از سرطان را کاهش داده و به مرگ و میر کمتری منجر می شود. پیشرفت های تکنولوژیکی اخیر منتهی به چندین گزینه آزمایشی محتمل برای شناسایی و یا پیشگیری از سرطان روده بزرگ شده اند. گزینه ها برای بیماران در محدوده ای از آزمایش خون پنهان در مدفوع (FOBT)، یک آزمایش غیرتهاجمی سالانه که نیاز به نمونه ای دارد که در منزل قابل جمع آوری است، تا کلنوسکوپی، یک عمل تصویر برداری تهاجمی که معمولاً نیاز به درجاتی از آرامبخش داشته و ممکن است هر 5 تا 10 سال یک مرتبه انجام شود، قرار می گیرند. هر چند شواهد آشکار هستند که غربالگری می تواند جان مردم را نجات دهد، اولویت های بیمار، کلید غربالگری شدن بیشتر مردم هستند. (برای کسب اطلاعات بیشتر درباره غربالگری سرطان روده بزرگ، مقالات بزرگسالان و بزرگسالان 50 ساله و بالاتر را ببینید)

بدون تعارف، بیشتر مردم از اعمال پزشکی که شامل آزمایش می شوند دوری می کنند؛ این ذات انسان است که علاقه دارد که تا حد امکان از چیزهای ناراحت یا ناخوشایند دوری کند. در این مثال سوم، شواهد علیه آزمایش بخوبی سازگار با این اولویت بیمار هستند. بسیاری از سازمان های بهداشت و درمان مهم شامل کالج متخصصین زنان و زایمان آمریکا، کارگروه خدمات پیشگیرانه و انجمن سرطان آمریکا شواهد سال ها را ارزیابی کرده و اکنون به این نتیجه رسیده اند که غربالگری زنان جوانتر از 21 برای سرطان دهانه رحم پیامدها را بهبود نمی بخشد. به این علت که سرطان دهانه رحم در این گروه بندرت اتفاق می افتد. در حقیقت، آزمایش می تواند پیامدها را بدتر کند زمانی که نتایج مثبت کاذب پاپ اسمیر منجر به آزمایشات و اعمال دنبال کننده غیرضروری می گردد. برای این گروه سنی خاص، مضرات آزمایش نسبت به منافع آن سنگینی کرده و از اینرو آزمایش توصیه نمی شود و بیماران جوانتر از 21 احتمالاً به علت میل ذاتی خود برای اجتناب از انجام آزمایش، ایجاب داشته باشند. از سمت دیگر، زنان بالاتر از 21 قویاً ترغیب می شوند که ازمایش انجام دهند. برای دانستن بیشتر، مقالات چگونگی و زمان انجام غربالگری برای بزرگسالان جوان، بزرگسالان و بزرگسلاان 50 ساله و بالاتر را بخوانید.

اینها شرایط آزمایشی در طیف مراقبت ها هستند که در آنها صرف نظر از شواهد، ملاحظات بیمار محور ممکن است اولویت باشند، اگر بیمار انتخاب کند.،

برای زنان باردار آمریکایی، مراقبت استاندارد برای پزشکان، پیشنهاد غربالگری برای ناهنجاری کروموزومی جنینی صرف نظر از سابقه شخصی یا پزشکی می باشد. این ممکن است بعنوان بخشی از آزمایشات غربالگری سه ماهه اول و یا سه ماهه دوم انجام شود. هر بیمار که با گزینه های انجام آزمایش یا عدم انجام آن روبرو می شود، نیازها، ارزش ها و اولویت های متفاوتی خواهد داشت و اینها بر هر گونه شواهدی که از آزمایش پشتیبانی می کنند، سایه می افکنند. در حالیکه یک زن خواهان انجام تست است، با تصور مدیریت بارداری خود، یک زن دیگر با ارزش های متفاوت ممکن است عدم انجام آن را برگزیند بعلت اینکه نتایج آزمایش هچ تفاوتی در مدیریت بارداری او ایجاد نخواهند کرد. در این مورد، ارزش ها و احتیاجات بیمار نسبت به شواهد برتری پیدا می کنند. با این حال، از دیدگاه بیمار، نیازهای مراقبتی او تأمین شده و مراقبت برایش مناسب است.

آزمایش برای جهش های ژن BRCA ممکن است به افرادی پیشنهاد شود که دارای سابقه خانوادگی سرطان تخمدان یا یک عضو خانواده نزدیک همراه با یک جهش BRCA هستند. نتایج آزمایش می توانند به زنان (و برخی از مردان) درباره اینکه آیا افزایش ملموس ریسک ابتلا به سرطان پستان یا سرطان تخمدان را نسبت به جمعیت کل دارند، اطلاعات بدهند. اگرچه، این آزمایش به صورت قطعی مشخص نمی کند که آیا آنها مبتلا به هیچکدام از این سرطان ها خواهند شد یا خیر. هرچند، این اطلاعات از آزمایش BRCA می تواند به آنها اختیار تصمیم گیری برای مراقبت های خود را بدهند، بسته به اولویت ها و تحمل به ریسک آنها. گزینه ها برای کاهش خطر، در دامنه ای از پایش بیشتر (غربالگری مکرر تر) تا اعمال تهاجمی نظیر خارج کردن پستان ها (ماستکتومی) یا تخمدان ها می باشند. انتخاب این گزینه ها و مسلماً خود آزمایش، شخصی می باشد. برخی از مردم که آزمایش به آنها پیشنهاد داده می شود ممکن است موافقت نکنند بعلت اینکه می دانند نتیجه اثری بر تصمیم گیری آنها نداشته یا باعث نمی شود که رشته اعمال دیگری را انتخاب کنند. در جهت مقابل، افراد دیگر ممکن است آزمایش را برای کسب اطلاعات درباره زمینه ژنتیکی خود انتخاب کنند از اینرو می توانند تصمیم گیری کنند که آیا اقدامات را انجام بدهند یا خیر. انتخاب برای تست BRCA پیش بینی کننده سرطان پستان نمونه ای از تصمیم گیری مهم برای سلامتی بوده و تصویری خوب از زمانی را نشان می دهد که یک بیمار دارای آگاهی خوب، دارای قدرت می باشد. افزون بر این، یک مشاور ژنتیک اغلب منبع خوبی برای درک نتایج آزمایش ژنتیک بوده اما شاید مهمتر این باشد که می تواند هنگام تصمیم گیری درباره انجام آزمایش یا عدم آن، راهنمابی خوبی به بیمار بدهد.

بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC)، امروزه آمریکایی ها بیشتر از هپاتیت C جان خود را از دست می دهند تا HIV و افزایش مرگ و میر به صورت نامتناسبی بر افراد متولد شده بین سال های 1945 تا 1965، باصطلاح "کودکان نسل انفجار" تأثیر می گذارد. بیش از 3.2 میلیون آمریکایی با عفونت مزمن HCV زندگی می کنند که می تواند باعث آسیب بلندمدت به کبد شده و دو سوم آنها بین سال های 1945 تا 1965 متولد شده اند. اگر درمان نشود، تخمین زده می شود که نیمی از افراد دارای عفونت مزمن، مبتلا به سیروز و یا سرطان کبد خواهند شد که هر دوی اینها می توانند کشنده باشند. این ویروس معمولاً از طریق استفاده مشترک از سرنگ یا سایر وسایل هنگام تزریق مواد یا دارو سرایت پیدا کرده اما همچنین ممکن است از راه های دیگر نظیر استنشاق مواد مخدر (از راه بینی) یا رفتارهای جنسی پرخطر مانند داشتن شریک های جنسی متعدد انتقال پیدا کند.پیش از سال 1992 که غربالگری گسترده منابع خونی در آمریکا آغاز شد، انتشار HCV از راه انتقال خون و پیوند عضو نیز شایع بود. بسیاری از افرادی که ممکن است 40 سال قبل، ویروس را اکتساب کرده باشند، از وضعیت خود ناآگاه می باشند از آنجائیکه این یک بیماری با پیشرفت آهسته بوده و می تواند برای چندین دهه تا زمان بروز با تأخیر عوارض غیرقابل علاج، بدون نشانه باشد. شناسایی زودهنگام عفونت ها از طریق غربالگری اجازه درمان با داروهای جدید را داده که ایمن و مؤثر هستند. در سال 2012، CDC برای مشخص کردن اینکه آیا غربالگری منظم مبتنی بر سن، نرخ علاج را بالا می برد یا خیر، مطالعه ای را انجام داد. این مطالعه به این نتیجه رسید که غربالگری منظم و روتین تمام افراد متولد شده بین سال های 1945 و 1965، صرف نظر از ریسک فاکتورها، به میزان بارزی مرگ و میر را کاهش می دهد. با این حال، برخی از افراد در این گروه سنی شاید اینطور تشخیص داده باشند که خطر ابتلای آنها به HCV (ویروس هپاتیت C) بسیار پائین بوده که هیچ مزیتی در انجام غربالگری وجود ندارد. با وجود آنکه شواهد نشان می دهند بطور کلی این جمعیت از غربالگری بهره می برند، هر فرد باید تصمیم گیری کند که آیا این غربالگری برای او مفید می باشد یا خیر.

اینها حوزه هایی در طیف مراقبت ها هستند که در آنها شواهد در دسترس جهت استفاده از یک آزمایش، قطعی یا صریح نبوده یا اهمیت استفاده از آن بحث برانگیز یا سؤال برانگیز است. در این حالت، دیدگاه بیمار محور ممکن است اولویت پیدا کند

مثالی از وضعیتی که در آن فقدان اجماع درباره شواهد موجود برای غربالگری مردان بدون نشانه برای سرطان پروستان با استفاده از آزمایش آنتی ژن اختصاصی پروستات (PSA) وجود دارد. شواهدی که با توجه به این آزمایش در دسترس هستند از داده های به دست آمده از مطالعات بزرگ بلند مدت تشکیل می شوند که نشان می دهند غربالگری با PSA در کاهش نرخ مرگ و میر بر اثر سرطان هیچ مزیتی نسبت به مراقبت های استاندارد ندارد. این موارد همراه با مضرات احتمالی از طرف نتایج مثبت کاذب و اعمال پیگیری کننده احتمالا ً غیر ضروری دردناک منتهی به این گشته است که برخی در جامعه پزشکی عدم استفاده از این تست را توصیه کنند. در مقابل، برخی دیگر از متخصصین می گویند که شواهد مبتنی بر جمعیت نباید برای افراد بکار روند، بدین معنی که باید به هر بیمار واحد که حقایق درباره نظرات طرفدار و مخالف آزمایش را می داند، اجازه داده شود که یک تصمیم آگاهانه را اتخاذ کند. در این سناریو، تصمیم گیری برای انجام آزمایش یا عدم آن می تواند مستقیماً به بیمار محول شود. در حالیکه برخی بیماران از این خود مختاری استقبال می کنند، دیگران ممکن است ترجیح دهند که متکی به توصیه های پزشک بوده و در هر حالت، سطح ریسکی که برای بیمار قابل پذیرش است، در نظر گرفته می شود.

برای زنانی که غربالگری را با استفاده از ماموگرافی در نظر می گیرند، قدری اجماع از طرف متخصصین بهداشت و سلامت وجود دارد، اما به اندازه ای تفاوت هست که زنان باید گزینه های خود را با احتیاط در نظر بگیرند. انجمن سرطان آمریکا و کالج متخصصین زنان و زایمان آمریکا توصیه می کنند که غربالگری سالانه برای افراد دارای ریسک متوسط، در سن 40 سالگی آغاز شود. اگرچه، کارگروه خدمات پیشگیرانه آمریکا (USPSTF) بیان می کند که برای زنانی که در معرض ریسک متوسط بوده و زیر 50 سال هستند، تصمیم گیری برای زمان آغاز غربالگری با ماموگرافی منظم، باید به صورت فردی باشد و فاکتورهایی مانند تحمل ریسک زن را در نظر بگیرد. USPSTF همچنین دفعات کمتر غربالگری را برای زنان بیش از 50 سال توصیه می کند و پیشنهاد می کند که ماموگرافی یک سال در میان انجام گیرد. در حالیکه ماموگرافی می تواند سرطان پستان را در مراحل اولیه که بیشترین درمان پذیری را دارد شناسایی کند، همچنین می تواند منجر به نتایج مثبت کاذب و روش های پیگیری غیرضروری، از قبیل گاهی بیوپسی منتهی شود. از اینرو، بیمار باید هم از طرف خود و با کمک پزشک خود تصمیم بگیرد که تحمل او به ریسک به چه صورت است، اگر از آزمایش طفره برود و احتمالاً تشخیص زودهنگام سرطان را از دست داده یا اینکه مورد آزمایش قرار گرفته و یک نتیجه مثبت کاذب احتمالی نصیبش گردد.

CRP با حساسیت بالا سطوح پائین التهاب را در بدن شناسایی می کند و توسط پاره ای از محققین بعنوان آزمایشی برای تعیین سطح ریسک CVD، حمله های قلبی و سکته مغزی تأئید و حمایت می شود. به این علت که اکنون باور بر این است که پائین بودن دائمی سطح التهاب نقشی اساسی را در تصلب شرائین، تنگ شدن عروق خونی مرتبط با بیماری قلبی عروقی، ایفا می کند. چندین ریسک فاکتور با ایجاد CVD مرتبط بوده اند اما بخش چشمگیری از مردم که فاقد ریسک فاکتور شناخته شده بوده یا ریسک فاکتوری ندارند نیز به بیماری های قلبی عروقی ابتلا پیدا می کنند. این حقیقت محققین را به سمت جستجو برای ریسک فاکتورهای بیشتری که ممکن است باعث CVD شده یا میتوانند جهت تعیین تغییرات در سبک زندگی و یا درمان هایی استفاده شوند که می توانند ریسک فرد را در ابتلا به CVD کاهش دهند، هدایت کرده است. مطالعات نشان داده اند که اندازه گیری CRP با یک سنجش با حساسیت بسیار بالا می تواند به شناسایی سطح خطر CVD در افراد ظاهراً سالم کمک نماید. باور بر این است که سطوح نرمال اما نسبتاً بالای CRP در افراد سالم می تواند پیش بینی کننده ریسک بیماری قلبی در آینده باشد، حتی زمانی که سطوح کلسترول در محدوده قابل قبولی باشند. آزمون های بالینی که شامل سنجش سطوح hs-CRP می باشند در حال حاضر در تلاش برای درک بهتر نقش آن در وقایع قلبی عروقی در جریان هستند. این تحقیقات ممکن است در نهایت منتهی به دستورالعمل هایی برای استفاده از آن در تضمیمات غربالگری و درمان گردند. در این اثناء، پزشک ممکن است آزمایش را به عنوان ابزاری برای تأمین اطلاعات بیشتر درباره ریسک یک فرد پیشنهاد کند اما بیمار ممکن است تا زمانی که مطالعات شواهد بیشتری را درباره سودمندی آن فراهم کنند، از انجام آن طفره برود.