طبق گزارش اخیر مراکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا (CDC)، موارد بیماری لژیونر که گاها یک شکل کشنده از ذات الریه است، از سال 2000 تا 2014 تقریبا چهار برابر شده است.
بیماری لژیونر ناشی از گونه های باکتری های Legionella است که بطور طبیعی در کل محیط زیست وجود دارد. این باکتری ها در آب گرم و راکد زنده می مانند و می توانند در سیستم های لوله کشی ساختمان های بزرگ مثل هتل ها و بیمارستان های و کشتی های مسافرتی رشد کنند. باکتری ها می توانند منابع آبی مثل منبع آب گرم، آب نوشیدنی و آب حمام، تانکرهای آب گرم، خنک کننده های هوا، دستگاههای یخ، مرطوب کننده ها و منیع آب عمومی را آلوده کنند. افراد می توانند با تنفس قطرات آب حاوی این باکتری ها به لژیونلا مبتلا شوند.
لژیونلا برای اولین بار بعد از شیوع در سال 1976 و در بین افرادی که در کنوانسیون لژیون آمریکا در فیلادلفیا شرکت کرده بوده، کشف شد. از حدود 2000 نفر که در کنوانسیون شرکت کرده بودند، 221 نفر مبتلا به بیماری شده و 34 نفر جان باختند. طبق گزارش CDC هم اکنون در حدود 5 هزار نفر هر سال مبتلا به بیماری لژیونر هستند و یک نفر از هر ده نفر جان خود را از دست می دهد.
ضدعفونی کردن آب، تجهیزات بهتر و آموزش بهتر کارمندان مسئول ضدعفونی کردن آب می توانست از زمان شیوع بیماری در سال 2000، از آن پیشگیری کند. طبق گفته مدیر اجرایی تام فرایدمن (M.D. M.P.H.) "مدیریت بهتر سیستم آب، بهترین روش برای کاهش بیماری و حفظ حیات است ...". CDC همراه با گزارش، یک ابزار جدیدی را برای کمک به صاحبان و مدیران ساختمان ها در پیشگیری از شیوع بیماری لژیونر منتشر کرد.
طبق گزارش، شایع ترین منبع شیوع اخیر بیماری لژیونر مرتبط با ساختمان، آب قابل شرب مورد استفاده برای اهداف مختلف مثل حمام کردن است. این مصارف در برج های خنک کننده، گرم کن ها و منابع آبی رخ داده است.
در حالیکه سالم ترین افراد بیماری لژیونر را بعد از قرارگیری در معرض Legionella توسعه نمی دهند، افرادی که به احتمال زیاد مبتلا می شوند شامل سنین 50 و بیشتر، افراد سیگاری فعلی یا کسانی که قبلا سیگار مصرف کرده اند، افراد دارای بیماری ریوی از قبل موجود مثل آمفیزم و افرادی دارای سیستم های ایمنی ضعیف است. افراد در معرض خطر ممکن است به اجتناب از محیطهای غیرایمن مثل وان گرم حمام مبادرت ورزند. آنها باید به محض مشاهده علائم ذات الریه به سرعت به دنبال درمان باشند و ممکن است تحت آزمایش Legionella قرار بگیرند.
علاوه بر افراد در معرض خطر، افراد دیگر را می توان برای Legionella تحت آزمایش قرار داد، برای مثال اگر افراد دارای ذات الریه شدید باشند و تحت مراقبت قرار بگیرند، افرادی که تحت درمان با آنتی بیوتیک ها هستند و هنوز بیمارند یا در طی شیوع Legionella مبتلا به ذات الریه می شوند. باکتری های Legionella در برابر آنتی بیوتیک های رایج تجویز شده برای درمان عفونت های دستگاه تنفسی حساسیت ندارند. بنابراین، انجام آزمایشات دیگر برای شناسایی Legionella در صورتی که بیمار با آنتی بیوتیک های تجویز شده، بهبود نیابد، دارای اهمیت می باشد.
آزمایشات رایج برای بررسی Legionella شامل آزمایش ادرار است که پروتئین تولید شده توسط باکتری های Legionella را شناسایی می کند و آزمایش انجام شده بر روی نمونه های مایع خلط سینه (ترشحات سیستم تنفسی) است که مستلزم آزمایش فرد برای سرفه جهت بررسی ترشحات ریه ها می باشد.