گزارش اخیر مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای آمریکا (CDC) افراد را برای دانستن علائم و نشانه های گندخونی - یک پاسخ سخت و تهدید کننده حیات بدن به یک عفونت - و درخواست مراقبت های پزشکی اورژانسی، اگر فرد مشکوک به گندخونی باشد ترغیب می کند.

معمولا سیستم ایمنی شخص یک عفونت باکتریایی را تشخیص می دهد و آنرا در یک محل خاصی محدود می کند، مانند ریه، پوست یا دستگاه ادراری. با این حال برخی از عفونت ها ممکن است از محل اصلی عفونت به خون و احتمالا دیگر بخشهای بدن سرایت کنند. برای تلاش جهت کنترل عفونت، سیستم ایمنی ممکن است پاسخ التهابی بسیار گسترده و بیش از حدی تولید نماید که بر کل بدن تاثیر بگذارد (سیستمیک). این واکنش ، که گندخونی نامیده می شود، می تواند باعث افت یا بالارفتن شدید دمای بدن، افزایش ضربان قلب و میزان تنفس شود و اگر به گندخونی شدید پیشرفت نماید، باعث افت خطرناک در فشار خون می گردد که ممکن است منتهی به آسیب بافتی، نارسایی اندام ها و مرگ شود.

مدیر مرکز CDC تام فرایدن بیان می کند که "زمانیکه گندخونی اتفاق می افتد، باید بعنوان یک مورد پزشکی اورژانسی درمان شود"، "پزشکان و پرستاران می توانند از گندخونی و اثرات مخرب آن پیشگیری نمایند و بیماران و خانواده ها می توانند مراقب [این وضعیت] بوده و پرسش کنند که "آیا این می تواند گندخونی باشد؟".

گندخونی در تازه متولدین و نوزادان و افراد سالخورده شایعتر می باشد، اما دیگر افراد در معرض ریسک شامل بیماران پس از جراحی، افرادی با وسایل پزشکی داخل بدنی مانند کاتتر، افرادی با بیماریهای مزمنی همچون دیابت و افرادی با سیستم ایمنی ضعیف می باشند. بر اساس گزارش CDC بیش از 90% بزرگسالان و 70% کودکانی که به گندخونی مبتلا شده اند، دارای بیماری بوده اند که آنها را در معرض ریسک قرار داده است. در حالیکه کمتر اتفاق می افتد، حتی کودکان و بزرگسالان سالم نیز می توانند در اثر عفونت به گندخونی مبتلا شوند اگر عفونت در اثر عدم تشخیص و درمان زودهنگام پیشرفت نماید.

عفونتهای شایع تری که منجر به گندخونی می شوند شامل عفونت های ریه (سینه پهلو)، دستگاه ادراری، پوست و دستگاه گوارش هستند. باکتریهای شایعی که می توانند محرک ایجاد گندخونی باشند شامل استافیلوکوکوس اورئوس، اشریشیاکلی (E.coli) و برخی انواع استرپتوکوکوس میباشند.

یک دلیل که تشخیص گندخونی می تواند سخت باشد این است که 80% افرادی که واکنشها درآنها ایجاد شده است در خارج از بیمارستان می باشند جاییکه تشخیص رخدادن واکنشهای جدی تر می تواند مشکل باشد. اگرچه، بر اساس گزارش CDC، حدود 70% افرادی که گندخونی داشته اند اخیراً از خدمات بهداشتی استفاده کرده اند یا دارای بیماری مزمنی بوده اند که نیاز به توجه مکرر پزشکی داشته اند. اینگونه بیماران در معرض ریسک ابتلا به گندخونی می باشند و پزشکان و مراقبین آنها باید به دنبال علائم و نشانه های گندخونی گشته و بتوانند آنها را شناسایی کنند. این علائم و نشانه ها شامل :

تشخیص گندخونی می تواند مشکل باشد. معیارهای تشخیصی شامل دمای بدن، ضربان قلب و تنفس سریع، بعلاوه یک عفونت احتمالی یا شناخته شده می باشند.

هیچ آزمایش واحدی که بتواند گندخونی را شناسایی کند وجود ندارد. پزشکان معمولاً ترکیبی از آزمایشات را جهت شناسایی التهاب همراه با گندخونی و ارزیابی و پایش بیمار درخواست می دهند. مثالهایی از آزمایشات شامل لاکتات، پروتئین واکنشگر C، پروکلسیتونین، گازهای خون و پنل جامع متابولیک می باشند. کشت خون و یا ادرار بهمراه دیگر مایعات بدن یا دیگر نقاط بدن معمولاً برای کمک به تشخیص منبع عفونت انجام می گردند. (برای اطلاعات بیشتر، گندخونی: آزمایشات را بخوانید.)

اگر درمان سریع و موفقیت آمیز نباشد، گندخونی می تواند به گندخونی شدید پیشرفت کرده یا در نهایت منجر به شوک سپتیک شود. اگر فشار خون فرد برای مدت زمان طولانی همچنان پایین باقی بماند، خون کافی به اندامهای حیاتی نرسیده که می تواند سبب از کار افتادگی اندامها و مرگ گردد.

بر اساس CDC، نرخ مرگ و میر برای بیماری گندخونی بین 25 الی 50% بیماران است، که حاکی از آن است که چرا تشخیص سریع گندخونی و شروع درمان بموقع آن مهم می باشد. هرچند بسیاری از افراد کاملاً از گندخونی بهبودی می یابند، آندسته از افرادی که از آسیب های اندامی ناشی از این بیماری مانند از کار افتادگی کلیه رنج می برند، ممکن است برای باقی عمرشان به درمان نیاز داشته باشند.

پزشکان، بیماران و اعضای خانواده هایشان همگی می توانند در پیشگیری از گندخونی از طریق رعایت مناسب اعمال کنترل عفونت، مانند شستن مکرر و کامل دستها کمک نمایند. برخی از عوامل ایجاد کننده گندخونی نیز می تواند با انجام منظم برنامه واکسیناسیون بعنوان مثال برای آنفلوآنزا و سینه پهلو و مراقبت جهت مدیریت هر گونه بیماری مزمن پیشگیری شوند.