در 14 فوریه 2018، اداره غذا و داروی آمریکا (FDA)، اولین آزمایشات خونی را که می توانند به پزشکان در سنجش شدت آسیب مغزی در بزرگسالان کمک نمایند، مجاز دانست. این آزمایشات فقط برای استفاده در بزرگسالان تأئید می شود اما انتظار بر این است که آزمون های بالینی برای ارزیابی آسیب های مغزی در بچه ها بزودی آغاز شوند.

آسیب مغزی (Conculsion) که آسیب مغزی ترومایی ملایم (mTBI) نیز نامیده می شود، میتواند بر اثر یک ضربه ناگهانی بر سر ایجاد شده و منجر به عملکرد غیرعادی مغز - برای مثال، از دست رفتن هشیاری، از دست رفتن حافظه، حساسیت به صدا یا نور یا از دست دادن تعادل منجر شود. آسیب به مغز می تواند در محدوده نسبتاً ملایم تا شدیدتر باشد. تعیین شدت آسیب مغزی اغلب مشکل است زیرا علائم و نشانه ها می تواند ساعت ها یا چندین روز پس از آسیب اتفاق افتاده و می توانند از فردی به فرد دیگر نیز متفاوت باشند.

افرادی که برای آسیب مغزی غربالگری می شوند در ابتدا معمولاً با استفاده از یک آزمون عصبی سنجش می شوند که شامل ارزیابی عواملی نظیر سر درد، درد گردن، سرگیجه، حالت تهوع و استفراغ می باشد. سپس، برای بررسی وجود خونریزی یا آسیب بافتی در مغز که نیاز به درمان یا مداخله پزشکی از قبیل جراحی دارد، ممکن است سی تی اسکن صورت گیرد. بیشتر افرادی که سی تی اسکن می شوند فاقد هر گونه خونریزی یا آسیب قابل شناسایی هستند.

آزمایش خونی جدیداً تأئید شده با عنوان نشانگر ترومای مغزی (BTI)، به تعیین لزوم انجام سی تی اسکن در افراد مشکوک به آسیب مغزی کمک می کند. این آزمایش، دو پروتئین اختصاصی مغز، هیدرولاز انتهای کربوکسیل یوبیکوئیتین (UCH-L1) و پروتئین اسیدی رشته های گلیال (GFP) را اندازه گیری کرده که سریعاً طی 12 ساعت پس از آسیب جدی به مغز در جریان خون رها می شوند. نتایج آزمایش طی 3 تا 4 ساعت در دسترس می باشند. مقادیر پائین این پروتئین ها نشان می دهد که اگر فرد دارای آسیب باشد، احتمالاً انقدر جزئی است که در سی تی اسکن مشاهده نشود. اگر سطوح این پروتئین ها بالا باشد، پزشکان اسیب مغزی ملایم را رد کرده و به جهت بررسی برای خونریزی و آسیبی که نیاز به مداخله پزشکی دارد، درخواست برای سی تی اسکن می دهند.

طراحان BTI می گونید که استفاده از آزمایشات خونی آنها می تواند صحت تمایز بین آسیب های مغزی ملایم و آسیب مغزی جدی تر در بزرگسالان را افزایش دهد. آنها همچنین بیان می کنند که BTI می تواند تعداد سی تی اسکن های غیرضروری را در افراد مشکوک به آسیب مغزی تا 33 درصد کاهش دهد. سی تی اسکن می تواند پرهزینه و زمانبر باشد و اسکن های غیرضروری، بیماران را در معرض پرتوهای مضر قرار می دهند.

FDA داده ها و عملکرد مطالعه ای بر 1947 نمونه خونی از بزرگسالان مشکوک به آسیب مغزی را مورد ارزیابی قرار داد. هنگام مقایسه با نتایج سی تی، FDA به این نتیجه رسید که BTI به درستی وجود بافت مغزی آسیب دیده را در 97.5% افراد  و نبود آسیب را در 99.6% افراد شناسایی نمود. بازبینی و تأئید BTI توسط FDA کمتر از شش ماه زمان برد بعلت اینکه این روش بخشی از برنامه های ابزاری این سازمان محسوب می شد.

BTI فقط جهت استفاده در بزرگسالان تأئید شده است اما طرح هایی جهت آغاز یک آزمون بالینی برای ارزیابی موارد استفاده آن در بچه ها  در دست اقدام هستند. طراحان این آزمایش همچنین در حال کار بر ابزارهای آزمایشی دستی کوچکتر هستند که مورد علاقه پزشکان و دست اندرکاران خدمات بهداشتی در زمینه های پزشکی ورزشی و با منابع کم یا مراکز نظامی می باشند.

برخی متخصصین هشدار می دهند که آسیب های سر می توانند پیچیده بوده و BTI در تمام موارد جایگزین سی تی اسکن نمی شود. همچنین، سی تی اسکن هایی که برای ارزیابی سودمندی BTI مورد استفاده قرار می گرفتند، تمام آسیب های شدید را تشخیص نمی دهند. از اینرو BTI نیاز برای ارزیابی کامل توسط پزشک از قبیل معاینه بیمار، آزمون های عصب شناختی و تشخیص را از بین نمی برد.

و در حالیکه BTI برای ارزیابی آسیب های مغزی نویدبخش می باشد، نمی تواند برای بررسی آسیب های تجمعی که بر اثر صدمه های مکرر به سر ایجاد شده اند، مورد استفاده قرار گیرد. این تروماهای مکرر مرتبط با بیماری تحلیل برنده مغز هستند - نوعی بیماری که مورد توجه زیادی قرار گرفته بعلت شیوع آن در فوتبالیست ها که در سرتاسر کار حرفه ای خود ضربات بسیاری را به سر متحمل می شوند.