آزمایشی که سطح
پروکلسیتونین
را در خون اندازه گیری می کند، جهت استفاده گسترده تر توسط اداره غذا و
داروی آمریکا (FDA) مورد تأئید قرار گرفته است. این آزمایش زمانی که
همراه با دیگر اطلاعات بالینی مورد استفاده قرار گیرد ممکن است به
پزشکان در اجتناب از درمان آنتی بیوتیکی غیرضروری بدون به خطر انداختن
ایمنی بیماران کمک نماید.
پروکلسیتونین ماده ای است که توسط بسیاری از انواع سلول ها اغلب در
پاسخ به عفونت های
باکتریایی
و همچنین در پاسخ به آسیب بافتی تولید می شود. سطح پروکلسیتونین در خون
در عفونت های باکتریایی شدید و در
گندخونی (سپتیسمی)، پاسخ التهابی
سیستمیک جدی، سخت و گاهی تهدید کننده حیات بدن به یک عفونت
باکتریایی میتواند به میزان بارزی افزایش پیدا کند. با برطرف شدن عفونت،
سطوح پروکلسیتونین معمولاً به سطوح نرمال باز می گردند.
FDA در ابتدا آزمایش پروکلسیتونین را جهت کمک به تعیین ریسک یک فرد
بسیار بیمار در ایجاد گندخونی یا ریسک پیشرفت تا گندخونی و شوک سپتیسمی
شدید که می تواند کشنده باشد، تأئید کرده بود. سال گذشته، این آزمایش
تأئید دیگری را جهت استفاده در کمک به تعیین خطر مرگ یک بیمار با
سپتیسمی شدید، دریافت کرد. این تست بر مبنای عدم مشاهده پائین آمدن
چشمگیر سطوح پروکلسیتونین طی چندین روز اول پس از تشخیص سپتیسمی شدید
می باشد. اکنون این آزمایش ممکن است مورد استفاده قرار گیرد به منظور
کمک به تصمیم گیری درباره اینکه آیا می توان آنتی بیوتیک ها را در
بیماران مبتلا به گندخونی (سپتیسمی) قطع کرد و کمک به تصمیم گیری
درباره اینکه آیا باید آنتی بیوتیک ها را برای بیماران مبتلا به عفونت
های دستگاه تنفسی تحتانی آغاز نمود یا متوقف کرد.
درمان برای سپتیسمی اغلب در بخش اورژانس بیمارستان آغاز شده و برای
فرد بستری در بخش مراقبت های ویژه (ICU) ادامه داده شده و نظارت می شود.
آنتی بیوتیک ها برای درمان عفونت باکتریایی معمولاً از طریق ورید (
درون
وریدی، IV) داده می شوند. پزشکان می توانند در طول زمان بر سطوح
خونی پروکلسیتونین نظارت کرده و زمانی که سطوح به اندازه کافی کاهش
پیدا کردند، ممکن است آنتی بیوتیک ها به صورت ایمن قطع شوند. این می
تواند به کاهش استفاده از آنتی بیوتیک ها (که برخی از آنها بسیار
پرهزنیه هستند)، تماس بیمار با آنتی بیوتیک ها (که برخی دارای عوارض
جانبی می باشند) و زمان بستری شدن بیماران در آی سی یو، کمک کند.
با تأئیدیه جدید، آزمایش پروکلسیتونین ممکن است جهت کمک به هدایت
درمان برای عفونت های دستگاه تنفسی تحتانی مانند برونشیت حاد،
سینه پهلو و انواع
حاد
بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) مورد استفاده قرار گیرد. عوامل عمده
این عفونت ها
ویروس ها هستند،
بجای باکتری ها، و درمان با آنتی بیوتیک ها مؤثر نیست.
بسیاری از بیماران مبتلا به این عفونت ها با آنتی بیوتیک درمان می
شوند زیرا هر دوی عفونت های باکتریایی و ویروسی دستگاه تنفسی دارای
علائم و نشانه های مشابه بوده و تمایز آنها بدون آزمایش مشکل می باشد.
این استفاده غیرضروری از آنتی بیوتیک ها می تواند هزینه های پزشکی را
افزایش داده و میتواند منجر به ایجاد بیشتر باکتری های مقاوم به دارو
منتهی شود. تست پروکلسیتونین میتواند به پزشکان در تصمیم گیری درباره
درمان با آنتی بیوتیک کمک نماید، زیرا سطوح بالای آن با احتمال زیادی
در عفونت های باکتریایی، به جای ویروسی، دیده می شوند. این می تواند به
استفاده غیرضروری از آنتی بیوتیک ها کمک کند.
"استفاده غیر ضروری از آنتی بیوتیک ها ممکن است به افزایش در عفونت
های مقاوم به آنتی بیوتیک کمک نماید. این آزمایش به پزشکان در اتخاذ
تصمیمات درمان با آنتی بیوتیک کمک می کند"، آلبرتو گوتیرز، مدیر اداره
تشخیص برون تنی و سلامت رادیولوژی در مرکز ابزارها و سلامت رادیولوژی
FDA در یک شماره انتشارات FDA می گوید.
بر اساس FDA، تصمیم گیری برای تأئید این آزمایش جهت موارد استفاده
گسترده تر، مبتنی بر نتایج تحقیقاتی بوده است که درمان آنتی بیوتیکی
استاندارد را با درمان هدایت شده بر اساس نتایج تست های پروکلسیتونین
مقایسه می کرده است. تقریباً تمام این مطالعات، نتایج قابل مقایسه ای
را در هر دو گروه ارائه دادند. بیمارانی که درمان آنها توسط سطوخ
پروکلسیتونین هدایت شده بود به اندازه کسانی که درمان استاندارد را
دریافت کرده بودند، مدیریت شدند.
FDA هشدار می دهد که نتایج آزمایش نباید به تنهایی برای اتخاذ
تصمیمات درمانی مورد استفاده قرار گیرند. این آزمایش نمی تواند علت
اختصاصی نشانه های یک فرد را تعیین کند و بیماری ها و شرایطی در کنار
عفونت می توانند سطوح خونی پروکلسیتونین را افزایش دهند. پزشکان باید
نتایج پروکلسیتوین را همراه با سایر نشانگرهای وضعیت سلامت بیمار
بعلاوه دیگر تست های آزمایشگاهی در نظر بگیرند.
